قلم بر روی کاغذ می نوشتیم

قلبم بشکست و کاغذ بر هوا رفت

مگر ما از جدایی می نوشتیم                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             به یادت هست زخمی بر دلم هست

که جز لبخند تو درمان ندارد

آن شب که سکوت خانه دق مرگم کرد

وابستگی ام را به تو باور کردم

سالها پنجره وا بود و نمی دانستیم 

دوست همسایه ما بود و نمی دانستیم

گریه کردیم و ز پر کاه سبک تر شدیم 

گریه هم عقده گشا بود و نمی دانستیم